Creative Commons 3.0 RSS CSS 2.1 XHTML 1.0
Login  
Registro
 
Escrito por Cronos el lunes, 9 de noviembre de 2009

Fuxan os ventos - A balada dos sete mariñeiros

Mariñeiros á ventura,
dunha noite atreboada
que cecais non ten retorno
a ningunha madrugada.
Mariñeiros que navegan
percurando a pesca incerta
o armador en terra firme,
dorme namentras espera
A muller do mariñeiro
agarda mentras, desperta
ó carón dun lar sin lume;
zoa o vento sobre as tellas.
O mariñeiro pelexa
no medio e medio do mare,
co vento que peta firme,
e fai o barco abalare.
No medio e medio da noite
o armador dorme agardando,
agarda-esperta a muller,
e o mariñeiro loitando
E choran sete mulleres
no medio e medio do día,
na noite do mar revolto
sete homes se perdían.
O armador xura de rabia,
no medio e medio do día,
Na tempestade da noite
un barco a pique se iba.
Pola mañán desgonzados,
sete corpos sobre a praia,
sete mariñeiros mortos,
bébedos de auga salgada.
Na tarde tocan campás
o repinicar da morte,
mentras tanto sae o mar
outro barco con sete homes.

Ahora mismo podría hacer de manera explícita unas cuantas preguntas que creo que deberían estar en la mente de todos. Sé que la cancion de Fuxan os Ventos podría tener poco que ver con el caso concreto del Alakrana, pero tambien hay una parte específica de la letra que me parece perfecta para decir lo que quería decir. Quien quiera entender, que entienda.

Lo unico que quiero añadir a la letra es un mensaje muy simple: Toda mi solidaridad y mis mejores deseos para con los marineros que permanecen en el Alakrana, y tambien para sus familiares, amigos, compañeros, conocidos... Ojalá todo salga bien y vuelvan pronto a casa.
2 Comentarios

Enviado por Cronos el lunes, 9 de noviembre de 2009

http://www.youtube.com/watch?v=3VJ-WKE4uVk

(no pude comprobar el enlace... probablemente esta tarde lo deje "bonito" ahora no puedo)

La letra traducida:
Fuxan os ventos - La balada de los siete marineros
Marineros a la ventura
de una noche tormentosa
que quiza no tiene retorno
a ninguna madrugada
Marineros que navegan
en busca de la pesca incierta
el armador en tierra firme
duerme mientras espera
La mujer del marinero
Aguarda mientras despierta
junto a un hogar sin fuego
sopla el viento sobre las tejas
El martinero pelea
en medio y medio del mar
con el viento que pega firme
y hace al barco balancear
En el medio y medio de la noche
el armador duerme esperando
espera despierta la mujer
y el marinero luchando.
Y lloran siete mujeres
en medio y medio del dia
en la noche del mar revuelto
siete hombres se perdian
El armador jura de rabia
en medio y medio del dia
En la tempestad de la noche
un barco a pique se iba.
Por la mañana desgonzados*
siete cuerpos sobre laplaya
siete marineros muertos
borrachos de agua salada
En la tarde tocan campanas
el tañido de la muerte
mientras tanto sale al mar
otro barco con siete hombres.

Desgonzados significa tanto en gallego como en castellano algo asi como sin fuerza, o muy relajado. Como un títere al que cortan las cuerdas.
Enviado por Cronos el viernes, 20 de noviembre de 2009

Y ahora que están libres... ¿A cuanto se paga la tonelada de sufrimiento? ¿A cuanto la hora de miedo? ¿A cuanto cada dia de incertidumbre?

Y es que seguro que lo unico que habian acordado a priori era a cuanto iban a cobrar la tonelada de pescado...

Na tarde tocan campás
o repinicar da morte,
mentras tanto sae o mar
outro barco con sete homes.

No medio e medio da noite
o armador dorme agardando,
agarda-esperta a muller,
e o mariñeiro loitando

Escribe tu comentario:

Nombre:
Web personal (opcional):